Długo zastanawiałem się nad opublikowaniem tego tekstu, ponieważ może się on wydawać nieprawdopodobnym wymysłem fantazji lub owocem urojeń. Ale wiem, że może on pomóc wielu ludziom w odnalezieniu siebie i w samorealizacji. W wielu legendach pochodzących z różnych kręgów kulturowych zachowały się przekazy o aniołach.
Anioły mają być istotami duchowymi, które żyją na planach niewidzialnych, w bardzo wysokich wibracjach - miłości, szczęścia, światła i przebywają w chwale bożej.

Powoli, acz systematycznie człowiek odkrywał, że Coś jest w nim, a nie tylko poza nim. To Coś jest większe niż się pierwotnie człowiekowi wydawało. Przez ileż to lat (chyba trudno by się doliczyć) uważano, że jest ja i On. Uważano, że On jest wielki, a ja malutki, że On jest cacy a ja bee. I tak to trwało. I żeby przypadkiem człowiek nie dowiedział się za szybko, kim jest naprawdę a także gdzie i jak szukać prawdy o sobie to wybrane kasty ludzkości tworzyły otoczkę tajemniczości i strachu pod pozorem wiedzy i miłości. Łatwiej było trzymać ludzi w ryzach gdy się bali i byli ciemni. Inną sprawą, że chcieli być ciemni, bo skoro nie szukali światła to znaczy, że odpowiadało im sterowanie i prowadzenie przez innych. 

Ostatnie 10 lat to wybuch zainteresowań ekologią i wszystkim, co się potencjalnie z nią wiąże. Mówimy oczywiście o ekologii środowiskowej. Przyjęło się dyskutować o ekologii, w dobrym tonie jest działać dla ekologii, za mądre uznaje się ekologiczne życie. Wszystko by było wspaniale, gdyby nie wyraźne powierzchniowe traktowanie spraw ekologii jako takiej. Dlaczego wszystko dotyczy spraw globalnych, bardzo widocznych ? Dlaczego zwraca się uwagę na niektóre sprawy, a wręcz unika spraw innych, chociaż są właściwie również istotne? Dlaczego krzyczy się o zanieczyszczaniu atmosfery, a nie mówi się o zanieczyszczaniu innych środowisk? Pytań można by mieć więcej.