Rozwój duchowy - od czego zacząć? Na to najbardziej powszechne i najczęściej zadawane pytanie pomoże Ci ten właśnie kurs "Samokontroli umysłu". Jest on wzorowany na książce Jose Silvy "The Silva Mind Control Method".

Lucid Dreaming pojawiło się w moim życiu dwadzieścia dwa lata temu. Będąc w pierwszej klasie szkoły podstawowej doświadczyłem pierwszego prawdziwego świadomego snu. Spędziłem w tym czasie kilka tygodni w szpitalu i kiedy wróciłem do domu położyłem sie spać. Przyśniło mi się wtedy, że jestem w szpitalu i mam własnie otrzymać serię bolesnych zastrzyków. Bardzo sie przestraszyłem i zacząłem uciekać przed ludzmi w białych fartuchach. W pewnym momencie zatrzymałem sie i doznałem olśnienia: "przecież już wyszedłem ze szpitala!"

Aura jest odbiciem naszej Prawdziwej Natury w każdym momencie życia. Z tego punktu widzenia może być konieczne wyjaśnienie pojęcia "prawdziwej natury" i dlaczego podjęcie niektórych wysiłków jest konieczne, by móc ją odkryć. Nasze społeczeństwo wydaje się przywiązywać wagę do symboli, stereotypów, zwyczajów, powierzchownych zachowań, udawania, naśladowania innych i poddawania swojej wolnej woli pewnym "przywódcom". Nasza "edukacja" wydaje się bazować na poglądach i oczekiwaniach ludzi, którzy próbują kontrolować innych.

Długo zastanawiałem się nad opublikowaniem tego tekstu, ponieważ może się on wydawać nieprawdopodobnym wymysłem fantazji lub owocem urojeń. Ale wiem, że może on pomóc wielu ludziom w odnalezieniu siebie i w samorealizacji. W wielu legendach pochodzących z różnych kręgów kulturowych zachowały się przekazy o aniołach.
Anioły mają być istotami duchowymi, które żyją na planach niewidzialnych, w bardzo wysokich wibracjach - miłości, szczęścia, światła i przebywają w chwale bożej.

Naszymi oczami możemy dostrzec niewielki zakres częstotliwości wibracji elektromagnetycznych (EM) od 0,3 do 0,7 mikrometrów - od fioletu do czerwieni. Połączenie częstotliwości wibracji we wspomnianym zakresie postrzegamy wzrokiem jako kolor. Możemy dokładnie mierzyć to połączenie poprzez rejestrowanie spektrum światła, używając w tym celu specjalnych instrumentów, zwanych spektrofotometrami.

Nie ma nic paranormalnego we Wszechświecie, poza naszym ograniczonym rozumieniem Natury. To, co myślimy, że wiemy o świecie jest jedynie maleńką kroplą w Oceanie Wiedzy. W odległej przeszłości ludzie podziwiali rzeczy, których nie mogli wyjaśnić i nazywali je "cudami". Dawno temu, ludzie byli zdolni widzieć aury. Zaawansowani duchowo ludzie tacy jak Budda, Chrystus i ich najbliżsi uczniowie byli malowani ze złotymi aureolami (tzw. halo) wokół głów, ponieważ niektórzy z malarzy potrafili postrzegać aury.

Powoli, acz systematycznie człowiek odkrywał, że Coś jest w nim, a nie tylko poza nim. To Coś jest większe niż się pierwotnie człowiekowi wydawało. Przez ileż to lat (chyba trudno by się doliczyć) uważano, że jest ja i On. Uważano, że On jest wielki, a ja malutki, że On jest cacy a ja bee. I tak to trwało. I żeby przypadkiem człowiek nie dowiedział się za szybko, kim jest naprawdę a także gdzie i jak szukać prawdy o sobie to wybrane kasty ludzkości tworzyły otoczkę tajemniczości i strachu pod pozorem wiedzy i miłości. Łatwiej było trzymać ludzi w ryzach gdy się bali i byli ciemni. Inną sprawą, że chcieli być ciemni, bo skoro nie szukali światła to znaczy, że odpowiadało im sterowanie i prowadzenie przez innych. 

Ostatnie 10 lat to wybuch zainteresowań ekologią i wszystkim, co się potencjalnie z nią wiąże. Mówimy oczywiście o ekologii środowiskowej. Przyjęło się dyskutować o ekologii, w dobrym tonie jest działać dla ekologii, za mądre uznaje się ekologiczne życie. Wszystko by było wspaniale, gdyby nie wyraźne powierzchniowe traktowanie spraw ekologii jako takiej. Dlaczego wszystko dotyczy spraw globalnych, bardzo widocznych ? Dlaczego zwraca się uwagę na niektóre sprawy, a wręcz unika spraw innych, chociaż są właściwie również istotne? Dlaczego krzyczy się o zanieczyszczaniu atmosfery, a nie mówi się o zanieczyszczaniu innych środowisk? Pytań można by mieć więcej.

Castaneda pisząc o śnieniu podkreślał konieczność przerwania wewnętrznego monologu opisującego rzeczywistość. Ten wewnętrzny nieustający monolog wydaje się być istotą funkcjonowania naszej świadomości na jawie. Cokolwiek jawi się w strumieniu naszej percepcji na jawie jest przez nas opisywane, klasyfikowane i oceniane. Do aktu percepcji dołącza się strumień myśli i emocji splatając się do tego stopnia, iż nie sposób ich oddzielić. Skutkiem tego zawsze postrzegamy rzeczywistość poprzez pryzmat naszych pragnień, myśli, obaw i wewnętrznej interpretacji. Jesteśmy tak przyzwyczajeni do tego sposobu postrzegania - opisu rzeczywistości, iż proces ten wydaje się nam naturalny i pozostaje w znacznej mierze nieświadomy. Aby to zilustrować posłużę się kilkoma przykładami:

Żyjemy w dziwnym świecie, w którym większość ludzi boi się duchów i demonów przy czym nikt nie przyznaje się, ze w nie wierzy. Z większości ludzi nawet na torturach trudno by było wyciągnąć przyznanie się do wiary w duchy. Każdy kto poważnie twierdzi, że duchy istnieją uważany jest za szaleńca. Większość ludzi siedząc przy kawie w przytulnym mieszkanku potrafi ze swadą krytykować wiarę w duchy jako ciemnotę i zabobon i uważa za urągające jego inteligencji nawet wysłuchanie argumentów niezgodnych z tym stwierdzeniem.